İçi ve dışıyla insan varlığının resim sanatına tükenmez kaynak oluşturduğundan bu yana, onun hem bir iletken hem de dışavurum canlısı olarak üstlenegeldiği işlev, aynı zamanda resmin taşıyıcılık görevidir. Sanatçı, ele aldığı model-insanla bu yönden özdeşleşir. Modeli, kendisinin türdeşi olduğu gibi, kendisinin de alternatifidir. Modelini anlamaya çalışırken, kendini de yaşayan canlı bir varlık olarak yeniden keşfediyor olmanın heyecanını yaşar. Modeli, kendi dışında, ama aynı zamanda kendi içindedir; onu tanımaya ve anlamaya çalıştıkça kendi kimliğinin alternatif varlığını daha derinden kavramış olmanın mutluluğunu yaşar.
Sanatçı ve modeli arasındaki iletişim, böyle bir dönüşümsel mantıkla ilişkilidir her zaman.
Yüksel Özen’in resimlerine konu oluşturan modeller, geleneksel anlamda birer “model” olarak görünmenin ötesinde, modelliğin kendi tinleri açısından bir yansıtma aracı olduğunun bilincini yüklenmiş gibi davranmaya özen gösteriyorlar. Bu ise en azından poz verdikleri sanatçıyı tanıyor olmanın avantajından kaynaklanıyor. Olağan birer “poz” nesnesi gibi durmuyorlar sanatçılarının karşısında. Örneğin üzerinde kıvrıldıkları yatağın beyaz örtüsüyle yüzlerini içinde gizledikleri saçlarının siyahlığı, tinsel bir çelişkiyi yansıtmanın peşinde olan sanatçı için yaratılmış bir olanaktır. Uyur gibi gözlerini kapamış görünen bir figür, bilinçaltının karmaşık derinliğinde geziniyor olmanın yarı huzurlu yarı stres dolu dışa vurumunu sergilemektedir sanki. Naz, ihtiras, yaşanmış bir hata ya da terkedilmiş olmanın buruk içe dönüklüğü, Yüksel Özen’in modellerinde yaşanmış deneyimlerin surete dönüşen inişli çıkışlı grafiklerini sermektedir izleyicinin önüne. Desenin güçlü yapısından, renkçiliğin yerli yerinde ve ölçülü dozlarda kullanılmasından kaynaklanmaktadır her şey. Fırçanın kimi yerde kalın, kimi yerde ince bir dokunuşuyla çizilmektedir bu grafik. O nedenle, sanatın kendi içinde ve zamana yayılan bir süreçte kazandığı pratikler, Yüksel Özen’de tutku dolu bir gözlemsellikle bütünleşebilmektedir.

Sanat öğrenimine bir ölçüde geç başlamanın da rol oynadığı bir tutkudur Yüksel Özen’de tanık olduğumuz. Onun 1990’lı yılları kapsayan çalışmaları, çıplak bedenin de ayrıntı planında resme karıştığı soyut ağırlıklı işlerdi. İki yıl kadar önce AKM’deki desen sergisinin konusu ise, çok sevdiği köpeği Lisa idi. Bu serginin arkasından gelen işleri, tabanında desene ilişkin formasyonu taşıyan, ama “pentür” tadını öne çıkaran çalışmalar olarak dikkat çekmektedir. Sezer Tansuğ'un bir katalog yazısında (1997) “tensel duyum” ifadesiyle değindiği ayrıntının önemine burada ayrıca işaret etmek gerekiyor. Gerçekten de Özen’in kadın figürlerinde dikkatten kaçmayan tensellik, modelin konumuyla özdeşleşen bir boyut içinde sunuluyor; o nedenle de tensellik saltık bir değer değil, o değeri de içinde besleyip olgunlaştıran bir “bakış” niteliğine bürünebilmektedir. Erotik unsur, bundan dolayı pentürü dışlamıyor, aksine pentürü de onun taşıyıcısı olma özelliğine dönüştürebiliyor. Bir denge uzmanlığı olarak tanımlayabiliriz bu özelliği.

Yüksel Özen’in resimleri için model oluşturan genç kadın figürleri, kanımca, birer canlı model olmanın ötesinde, resimsel olanla tinsel ve tensel olanın eşdeğerli bütünlüğü açısından da özellikle genç kuşak sanatçıları için model alınacak örneklerdir.